Een hele onderneming hoor, naar Enschede. Dat doe ik niet zo vaak. Eigenlijk alleen maar een a twee keer per jaar. Een keer voor de familiedag van vriendjes kant, en de andere keer op bezoek bij opa. Vriendjes opa dan, de Willemsen familie komt uit omgeving Arnhem.Reden voor deze derde keer in ’t jaar, en ook gelijk de eerste keer met de trein? Ik ga naar een congres aan de Universiteit van Twente, Fysica Chemie. Normaal gesproken iets wat mijn collega’s (aka de projectleiders) alleen doen. Maar dankzij mijn baas mag ik ook een keer ‘naar buiten’, mijn gezicht laten zien in de wereld vol chemie. Toffe baas heb ik he!
Ps. Arne, als je dit leest… De volgende keer mag het ook best wat dichter bij huis 😉
Nee, ik ben blij. Ik zit uren in de trein en zie van alles om me heen. Uiteraard verschillende treintypetjes, maar ook andere, kleine, mooie dingen. Onbekenden, die een praatje met elkaar maken, en dan nog niet eens over het weer, koetjes of kalfjes. Hoewel ik dan wel weer expres in de stiltecoupe ben gaan zitten. Een verliefd oud stelletje achter mij, die af en toe zo zachtjes mogelijk met elkaar babbelen. Ik ben benieuwd waar het over gaat. Een ouder verderop die zijn zoontje, nog net hoorbaar, streng aanspreekt. Hier moeten we stil zijn. Met al die chemie om mij heen kom ik de tijd gemakkelijk door.
Inmiddels zit ik met een nog grotere glimlach op mijn gezicht. Een van de meest vriendelijkste conducteurs kwam net langs. “Goedenavond, vervoersbewijzen astublieft”. “Bedankt, astublieft… Ja bedankt, astublieft… Dank u, gezien.” Toen ‘ie bij mij kwam had ik eigenlijk aan hem willen vragen of hij stil wilde zijn, want we zitten immers niet voor niets in een stiltecoupe. Ik heb hem uiteindelijk toch maar alleen mijn glimlach geschonken en ov-kaart laten zien 😉
En nog iets waar ik blij van wordt. Eindelijk eens tijd voor een goed boek: “En dan nog iets” van Paulien Cornelisse. Over taal, met ‘evenveel onnuttige als amusante analyses van ons taalgebruik’. Leuk-leuk dus.
Ook toevallig dat ik dit boek uit de kast mee heb gegrist, want ik ga de stand op het congres bemannen met mijn collega Pauline. En zo is het cirkeltje weer rond. Bijna in Enschede!