15, 16, 17, 18 en 19 augustus
Tot nu toe waren de afgelopen dagen zeker weten het hoogtepunt van onze vakantie!
Aankomst
Woensdag aan het einde van de middag kwamen we aan in Ísafjörður, de plek waar het paardrijavontuur begon. Na veel gedoe om het laatste geld te pinnen (blijkbaar is het maximum pinbedrag hier lang niet zo hoog als in Nederland óf andere landen, volgens de website van de ING) reden we naar het opgegeven adres. Hreinn ontving ons in zijn huis, waar we ook zijn vrouw en een paar zonen ontmoetten. We moesten daar wachten tot de andere gasten kwamen. Met ons gingen er nog twee stellen mee paardrijden, vrienden van Hreinn en zijn vrouw. In de tussentijd konden we hun namen vast oefenen 😉
Audur (eujdur), Hreinn (ghrith, 3e van rechts) en hun zoon Haukur (heujkur)
Björn (bjur, rechts) & Jónína (jonina, midden)
Ingvar (inkwar, 2e van rechts) & Arna (ardna, 2e van links)
We verbleven in het huis van Björn en Jónina waar we het echte IJslandse leven meekregen. Het ontbijt bestond uit pap, de lunch uit zelfgemaakte sandwiches en 's avonds werden we verwend met heilbot, hatdog (ook witte vis, geen idee hoe je het schrijft), schapendij en -kop (we hebben zelfs een stukje tong geprobeerd), puffinborst en lasagne.
Dag 1: Introductie
De paarden werden verzameld en ieder kreeg er één toegewezen. Ik reed op Spi-eur (geen idee hoe je het schrijft, maar dit is hoe je het uitspreekt). Een prachtige grijze merrie met witte manen. Tijl reed op Grouna, een witte kleinere merrie. We reden twee uurtjes door de vallei langs een riviertje die we een aantal keer over moesten steken. De tölt zat heerlijk, maar het oneffen terrein was wel even wennen. Bij elke pauze ging er een fles cognac rond 😉
In de middag hebben we ook twee uurtjes gereden, over het strand. Het was een heerlijke rit waarbij Tijl een ander paard mocht uitproberen, Frenna (die was wat vlotter dus beviel beter). Hreinn reed voorop met drie handpaarden, maar dat ging een paar keer mis dus toen heeft Björn er één overgenomen. Een mooi gezicht, al die rennende paarden vlak naast elkaar.
Dag 2: Milou valt van paard
Niet schrikken, ik ben nog heel gelukkig 😉
Deze dag maakten we een langere rit dwars door de bergen heen langs een beekje. Er waren meer losse paarden mee zodat we onderweg van paard konden wisselen. En dat was dan ook wat ik na de lunch deed. Ik startte op Frenna, en mocht toen op een andere kleine bruine merrie. Toen ik opstapte wilde ze alleen niet lopen. Ik dacht dat er misschien iets met het zadel of hoofdstel was, dus stapte af om alles te controleren. Toen Arna zei dat ze de dag ervoor op haar had gereden en ze toen ook eerst niet wilde, ben ik er weer op gaan zitten en heb voorzichtig het paard aangespoord. Maar dat viel niet in goede aarde… Ze steigerde! Zo hoog, dat we samen achterover vielen, bergafwaarts (daardoor was de landing wel wat zachter). Het paard probeerde gelijk op te staan, maar door de helling lukte dat niet… En toen rolde ze over mij heen.
Het was al met al een flinke val, en ik ben blij dat ik er zo goed vanaf gekomen ben. Ik heb zelfs die middag de rit af kunnen maken, maar echt relaxed was het niet. Mijn linkerknie en rechterenkel waren beurs, opgezwollen en deden pijn, waarschijnlijk ben ik daar getrapt door het paard. Mijn neus was een beetje dik doordat het een tik van mijn bril had gehad en mijn linkerbil voelde beurs aan door de val. Het is lang geleden dat ik van een paard gevallen ben 😉
Het paard is trouwens ontslagen (het was een geleend paard van een kennis, dat is hier normaal voor zulke trektochten) en rijdt voortaan niet meer mee in de ritten van Hreinn. Na de rit is hij gelijk met de trailer terug gebracht.
Dag 3: Nog een keer de hoogte in
Maar dan niet steigerend, maar over een bergpas heen. Mijn enkel en knie waren nog steeds dik, maar met hulp van pijnstillers heb ik mijn voet in mijn schoen gekregen en kon ik gelukkig toch mee. We reden vandaag met zijn zevenen en weer alle losse paarden erbij. We begonnen op de plek waar we de dag ervoor geëindigd waren. De meesten hadden inmiddels wel twee paarden waar ze het meeste op reden. Voor mij waren dat Spieur (grijs met witte manen) en Frenna (bruin), voor Tijl Grouna (wit) en Mounie (bruin).
Het terrein was heftig: veel hoogteverschillen, keien, gaten, rivieren. We gingen door een vallei en toen de berg op, weg van de bewoonde wereld. De klim was zwaar en ik ben de enige die het op het paard gehaald heeft (ook vanwege mijn enkel, ik moest van Hreinn blijven zitten), de rest moest lopen. Maar het uitzicht was het meer dan waard! De afdaling was gelukkig iets minder steil, maar nog steeds belastend voor de paarden en onze knieen. Het laatste stukje over de weg heb ik heerlijk gegaloppeerd, terwijl de paarden in de wei ernaast meerenden.
Dag 4: Langste en laatste dag
Vandaag moesten we weer een bergpas over. Het was wederom een zware klim en we hebben vooral onze paarden de beste route laten kiezen, zij zijn het terrein gewend, wij niet. Er zijn maar weinig mensen die deze berg te paard over zijn gegaan, dus de route was best speciaal. Na een aantal glijpartijen bereikten we het hoogste punt waar zelfs nog sneeuw lag! Hier hebben we gelunched met de sneeuw aan de ene kant, en het uitzicht over de vallei aan de andere kant. De paarden stonden voor ons uit te rusten van de zware klim. Dat was echt genieten!
Na de afdaling over een 'steengletsjer' waar geen eind aan leek te komen kon Tijl nog een stukje in volle galop en hij kwam helemaal blij naast me rijden dat het zo geweldig was!
We hebben vier fantastische dagen gehad die zeker voor herhaling vatbaar zijn en hebben helaas maandagochtend afscheid van iedereen moeten nemen.
6 pings