«

»

mrt 01 2015

Bikinitijd @ Ilha do Mel

19-02: Curitiba

Met de nachtbus kwamen we ’s ochtends vroeg aan in Curitiba, waar we onze spullen naar de pousada brachtten en even uitrustten op de kamer want we konden gelijk inchecken. We zaten weer wat hoger, dus de temperatuur was aangenaam en er stond een verkoelend windje. Toen op weg naar de gratis stadswandeling. Was erg interessant. De naam Curitiba komt van een zaadje van bomen die hier overal staan. Vroeger at men deze omdat er vrij weinig anders in de omgeving te vinden was. Het zaadje komt regelmatig terug als een patroon in de bestrating. Verder staat Curitiba bekend om het meest efficiente openbaar vervoer voor een grote stad, met name de bussen die hier hun eigen lanen hebben. De gids tipte ons om coxina’s te proberen, een soort gefrituurde deegbal gevuld met aardappelpuree, kaas en kipsnippers. Die waren erg smakelijk. Wat je ook veel ziet in Brazilie is graffiti, maar dat is Dn ook vaak echte kunst. Het maakt de stad er zeker kleurrijker op! Na de wandeling hebben we nog even wat lekkers gedronken en gegeten en toen gingen we terug naar de pousada want we waren erg moe.

20-02: Naar Ilha do Mel

’s Ochtends stonden we vroeg op. De man des huizes was zo vriendelijk om ons naar het treinstation te brengen. Daar werden we uitgezwaaid door jongeren met grappige smiley bordjes om een van de meest spectaculaire treinrit in Zuid-Amerika te maken (er zijn hier heel weinig treinen trouwens). De trein reed erg langzaam de stad uit en versnelde nauwelijks. We gingen dwars door de jungle heen, overal was groen om ons heen met hier en daar een knalgele of paarse boom. Het traject ging over verschillende bruggen en door tunnels. Af en toe met mooie uitzichten. Het was mooi, maar ietwat te lang (4 uur). De eindbestemming van de trein was Morretes, weer lager dus het was superwarm. Morretes zelf was maar klein en voor ons niet meer dan een dorpje op de route. Vanaf daar reisden we verder met een lokale hobbelbus naar Paranague. Hier hebben we ruim twee uur gewacht op de ferrie naar Ilha do Mel, ook wel honey island genoemd.

We gingen aan boord met familie Spekvet (dikke familie…), Puskoppel (zaten voor onze neus uitgebreid een grote puspukkel uit te knijpen) en een huilbaby. Wat een avontuur van twee uur lang, pffft. Op het eiland hebben we zo snel mogelijk onze pousada gezocht (tuurluk loop je dan een paar keer fout) want we werden achtervolgd door een zwarte lucht. Op het eiland zijn geen wegen of auto’s, alleen zandpaden, accomodaties en restaurantjes. We vonden de pousada net op tijd, want het begon keihard te regenen en onweren. Gelukkig hadden we nog twee pakjes noodles in onze tas en kookten ze op gas, zodat we nog wat avondeten hadden.

21-02: Bikinitijd!

We hadden allebei geen schone kleren meer, dus we hebben lekker de hele dag in de bikini rondgelopen. Correctie: Tijl in zijn zwembroek natuurlijk 😉 We ontmoetten een koppel uit Polen en ssamen met hen zijn we naar een grot gelopen. Onderweg kregen we natte voeten want het had veel geregend dus er waren erg veel plassen. Daarna lekker op het strand gelegen. Factor 30 stelt hier vrij weinig voor… We waren allebei verbrand, Tijl een beetje erger dan ik. Boodschappen gedaan bij de twee supermarktjes op het eiland en toen we bij de pousada waren werd ons lasagna aangeboden door de moeder des huizes. Erg lekker! ’s Avonds maar weer noodles gegeten en een avondwandeling gemaakt over een donker strand bij de haven. We zagen nog een felgroene sprinkhaan. Daarna met het Poolse koppel een terrasje gepakt en genoten van koud bier en live-muziek, erg gezellig.

22-02: Avontuurlijke wandeling

Aan het begin van de middag zijn we met de Polen met een bootje naar een andere haven op het eiland gegaan, Brasilia. Vanaf daar zijn we naar het noorden gelopen naar een smal stuk land waar je aan beide kanten de zee ziet. Het noorden van het eiland is beschermd natuurgebied dus daar mag je niet in. Toen een stukje terug naar de vuurtoren. De zon brandde flink maar op het strand stond gelukkig een windje. We hebben nog een hele grote hagedis gezien. Na een stuk lopen hebben we een verkoelende duik genomen in de zee. Alhoewel, verkoelend viel wel mee, want het water was helemaal niet koud. Marika en ik hebben ons nog een tijdje vermaakt met foto’s en filmpjes maken van de grappige Sebastiaans die holletjes op het strand hadden. Als we te dichtbij kwamen, renden ze snel terug. De mannen vermaakten zich in het water. Maar het was vloed en het water kwam steeds hoger, en aangezien we nog een stuk over het strand moesten lopen zijn we dus maar snel verder gegaan. Helaas waren we te laat en moesten we een stuk over de rotsen en door de jungle klimmen. Vonden de mannen natuurlijk een groot avontuur, Marika en ik vonden het een beetje spannend… We waren erg blij om met onze blubbervoeten eindelijk op het laatste strand aan te komen! Daarna zijn we lekker uit eten geweest, op het menu stonden rijst, bonen, salade, gefrituurde garnalen en vis.

De volgende dag was ons eilandavontuur alweer voorbij en namen we een iets andere route terug naar Curitiba: slechts een half uur met een ferry en toen twee uur met een aircobus.

3 pings

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.